| تبليغات | X |
نیستم آتش که هر خاری کند رعنا مرا
اینجا برای ازتو نوشتن هوا کم است دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است
امشب تمام پروانه ها طواف می کنند گلستان کعبه را،
امشب تمام فرشته ها اذان می گویند در گوش فرشته ای که هدیه می شود به زمین.
امشب صاحب خانه اعلا ترین عبد عرش را به عالم می بخشد ، علی ، عامل عدل.
نه اعتراف پنجره بیجا نبوده است دیوار حرف آخر دنیا نبوده است
موریانه وار وجود مرا هجوم آورده این دنیا،
حصار کشیده بودم سایه تو را بربیابان قلبم
شکستند موریانه ها...
و وسعت سایه تو هر روز کمتر
تاب این تب خود ساخته را ندارم
طبیبا! این قلب تخریب شده را تعویض اگر نشد ترمیم کن.
دیر زمانی است جوانه نور، قلب آسمانت را شکافته ،
منت بر سرمان نهادی که طعم نورانی ترین روزهای روزگارت را چشاندی به ما.
باشد طلا باران آفتابت را (با ظهور فرزندش) از نزدیک مزمزه کنیم.
بعد ازفرار از این همه خدا ...
به گمانم فردا روز خوبی باشد.
تاریک می کنم تمام دنیایم را که تو را ببینم!
حافظ گیر نمی آورم در این شلوغی میز (و البته فکرم) ، نا خواسته مقابل چشمم
سبز می شود...
هر آن کسی که دراین حلقه نیست زنده به عشق
بر او نمرده به فتوای من نماز کنید
به دنبال تو... همراه می شوم با سماع مولوی ،لابلای نوشته های زرین کوب ... یافت می نشود!
پرسه می زنم لقاء الله میرزای تبریزی را ، عجیب سرگردانم می کند،
می روم سراغ اسلیمی های تذهیبم ، گم می شوم در لاجوردش گویی که در تو. رنگها ترجمه می کنند درد دلم را.
دنبال توأم با این همه حجاب!
میخواهمت چنانکه شب خسته خواب را
می جویمت چنانکه لب تشنه آب را
محو توام چنانکه ستاره به چشم صبح
یا شبنم سپیده دمان آفتاب را
بی تابم آنچنان که درختان برای باد
یا کودکان خفته به گهواره خواب را
بایسته ای چنان که تپیدن برای دل
یا آنچنان که بال پریدن عقاب را
حتی اگر نباشی، می آفرینمت
چونان که التهاب بیابان سراب را
ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی
با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را؟
قیصر امین پور
اگر باران تند این جمعه پنجره چشمانت را خیس کرد ، زودتر پاکشان کن ، مبادا بیاید (حتی در خیال) و تار ببینی!
دردانه پدر
هیچ کس قرار گاه تو را با خبر نشد، خیالت تخت.
محمد ( صلی الله علیه واله) چشم انتظار توست، شتاب کن که زخمهای تازه ات را جز آغوش گرم پدر مرهمی نیست، مبارکت باشد این وصل.
غمخوار علی
علی تندتر می بارد این شبها ، امانت پدر را دارد پر و بال شکسته تحویل می دهد بگو آرام تر، محمد (ص) خبر دارد از دستان بسته اش!
نگرانی انگار نور چشم پدر
برای علی که نیست واژه ای شرح دهد عمق غربتش راپس از تو، دیگر نیستی امید علی ، بی تو این بغض های فرو خفته علی دارد خون به جگر زینب می کند
زینب که گر گرفته قلبش ازآتش فراق .
می دانی طعم فراق را از زمان جدایی ات با خدیجه.
نگران حسین نباش
زینبت گلوی حسین را سیراب می کند از بوسه ، اما ...
اما پیش از آن تیر گلوی علی اصغرش را .
می دانم نگرانی برای همه ... .
زمانه بین که ز سنگ سپهر سنگ انداز
شکست بال من و طاق این قفس نشکست
کلافه ام از این لانه تنگ ، با این همه سقف!
سقفش را پنجره ای می کشم در رؤیایم به سمت آبی آسمان. نفس می کشم عمیق، دستانم را باز می کنم و می کشم ، تا بریزد هر چه خستگی روح خسته ام.
خالی می کنم خودم را در این سطرهای خالی...
و هی غر میزنم برایت از لانه ای که دوستش ندارم... تو صبر می کنی!
گله می کنم از بالهای کوچک و مسافتی دراز، از تنهایی پرواز ،از این همه بغض از سر نیاز... تو صبر می کنی!
تمرین می کنم صبر را، شاید تسکین بگیرد این همه درد، نه انگار تشدید می شود تلاطم دریای روحم.
باید دوباره تمرین کنم!
